Historia kodów kreskowych

Początki systemu sięgają roku 1973, kiedy to organizacja UCC (Uniform Code Council) opracowała w Stanach Zjednoczonych pierwszy numer składający się z dwunastu cyfr. Generowanie kodów
kreskowych na otwartym rynku nastąpiło rok później. Sukces systemu stworzonego przez UCC zapoczątkował powstanie w 1977 roku European Article Numbering Association, które to stowarzyszenie miało za zadanie wprowadzenie kompatybilnego systemu mogącego funkcjonować także poza Ameryką. System stworzony przez EAN to swego rodzaju odmiana systemu UPC. Opiera się na numerach 13-cyfrowych.

Standard UPC-A stał się podstawą stworzenia systemu EAN-13. Jego pomysłodawcami byli członkowie Article Numbering Association (IANA), którzy jedną cyfrę systemu numerowego rozszerzyli do dwóch.
System ten stał się podstawą do stworzenia numeru określonego kraju. Na świecie znajduje się jednak tak wiele państw, że w przypadku wielu z nich numeracja musiała zostać wydłużona do 3 cyfr (Polska otrzymała numer 590). Istnieją także oznaczenia nie związane z krajami. Numer 290 dotyczy na przykład towarów podlegających ważeniu w sklepach.

Wizualną różnicą między kodem kreskowym EAN-13 i kodem UPC-A jest cyfra kontrolna, umieszczona pod kodem kreskowym a nie na prawo od niego. Zmiana ta nie powoduje różnic w samym kodowaniu.